Uit de onderzoeken blijkt dat om een beter resultaat te realiseren dan de index voor de lange termijn maar voor weinig actieve managers is weggelegd.

The Economist, 5 juli 2013 ‘Het is onwaarschijnlijk dat vermogensbeheerders hun klanten de waarheid vertellen – dat ze beter af zouden zijn als ze meer zouden beleggen in passieve fondsen en zouden stoppen met het najagen van hoge actieve rendementen.

Grote vermogensbeheerders zijn uitstekende marketeers. Het lijkt wel of marketing hun kernactiviteit is in plaats van beleggen. Een van hun geraffineerde marketingtrucs is de volgende. Start tien nieuwe fondsen op beperkte schaal. Houd dat drie jaar stil voor de buitenwereld en kijk na drie jaar welke fondsen de markt verslagen hebben. Dat zijn er twee of drie van de tien. Hef de andere stilletjes op of fuseer ze met bestaande fondsen. Breng de fondsen met de beste prestaties agressief op de markt door te wijzen op hun uitstekende trackrecord over de laatste drie jaar. Zo trek je als vermogensbeheerder veel geld aan. Niet door superieure beleggingsresultaten, maar door uitgekookte marketing. Dat de prestaties van de geselecteerde fondsen in de volgende drie jaren veelal juist terugvallen is van minder belang.[1]

[1] De schitterende eenvoud van Indexbeleggen – Jacques Wintermans, pag.176

Dit is een belangrijke vraag om te beantwoorden. Veel beleggers geloven er namelijk in dat actieve managers ‘op het juiste moment’ kunnen in- of uitstappen zodat men verliezen kan voorkomen in slechte beurstijden. Dit zou een fantastisch verhaal zijn, maar als we de cijfers moeten geloven blijkt dit in de werkelijkheid toch niet zo te werken.

De meeste gebeurtenissen van grote negatieve uitslagen vinden plaats in een kort tijdbestek op onverwachte momenten.

De onderstaande afbeelding illustreert hoe moeilijk het is geweest voor actieve fondsbeheerders om beter te presteren dan de markt. In vier van de zeven bear markten (dit wil zeggen een dalende markt) sinds januari 1973, en zeven van de acht opgaande trends, de gemiddelde beleggingsfonds achter bij de index.

Wat opvalt is het feit dat de meeste dalende markten een relatief korte tijdsperiode kennen, terwijl het voordeel van de lage kosten van de indexfondsen jaar in jaar uit blijft doorgroeien over een periode van 5-, 10-, en periodes van 20 jaar.[1]

Wat je eveneens ziet is dat de fondsenmanagers in de periode 1980 tot 1982 de benchmark verslaat maar vervolgens de jaren 1982 tot 1987 niet op het juiste moment weten in te stappen waardoor ze de jaren erna minder presteren dan de benchmark.

[1] https://personal.vanguard.com/pdf/icrpi.pdf

Een belegger heeft tijd nodig om te herstellen van een bearmarket (=langdurige trend van een beursdaling), zeker als deze beursdalingen 20% of meer zijn. Uiteindelijk herstellen ze zich wel en daarom is het hebben van geduld voor de lange termijn belangrijk. De gemiddelde tijd om te herstellen bij een dalende markt van meer dan 20%, is 738 dagen (ruim 2 jaar). maar dat kwam vooral door de hersteltijd van de bearmarkten in de jaren ’70 die 2112 dagen duurde. Zelfs de financiële crisis in 2008 had minder lang de tijd nodig om te herstellen, namelijk 1485 dagen (4 jaar).

Als je van plan bent om op de lange termijn te gaan sparen zou een neergaande beurs jou niet moeten afschrikken om extra vermogen te investeren. Sterker nog, beleggen in een neergaande beurs kan zorgen voor een significante stijging van je totale vermogen.

‘Zie het op en neer gaan van de beurs als je vriend, niet als je vijand.’ – Warren Buffet.

Ondanks alle correcties en neergaande beurzen over de afgelopen vijftig jaar heeft een belegger een winst van 6,6% gemaakt over zijn beleggingen als hij zou zijn begonnen op 1 januari 1965 met het beleggen tijdens neergaande beurzen. Dat is aanzienlijk hoger dan de inflatie van 3,6%.[1]

[1] https://blog.wealthfront.com/no-need-to-fear-market-corrections/